پدر داماد سرش را به نشانه تایید تکان داد و بلند گفت خوب جناب سوفی اگه اجازه بدید این دوتا جوان برن یه گوشه با هم حرفاشونو بزنن

نسترن بیشتر چرتش گرفت با خود تکرارکرد وای خدا نه اصلا حوصله اش را ندارم نگاهی به مادرش انداخت مادرش سیبی به دست گرفت و گفت هر طور صلاح می دانید وسرش را پایین انداخت به پدرش نگاه کرد اونیز گفته مادر را تایید کرد هردواز نگاه کردن به نسترن خودداری کردند وخود را مشغول کاری نشان دادند مثل کودکانی که از خشم والدین خود می ترسیدند.لحظه ای به خود آمد همه نگاه ها را متوجه خود دید متوجه داماد شد که سر پا ایستاده و منتظره اوست به ناچار بلند شد اما به جای اتاق به طرف بالکن رفت داماد نیز به دنبال او راه افتاد وارد بالکن که شدند باد سردی در حال وزیدن بود نسترن لرزید اما توجهی نکرد بر روی یکی از صندلی هایی که به دور میزی چیده شده بودند نشست اما دید که آن پسر ایستاده است گویی قصد نشستن نداشت  .

نسترن به زمین چشم دوخت : نمی خوایین بشینین؟   پسر کمی این پا آن پا کرد - چرا ولی فکر نمی کنید اینجا کمی سرد باشه توی این هوا این جا جای مناسبی نیست.

نسترن لبخند زد- مطمئن باشید من بهترین جا رو انتخاب کردم نگران نباشید کم کم گرمتون می شه وزیر لب در حالی که برای خود حرف می زد همراه تمسخری در کلامش تکرار کرد شایدم داغ کردید.

سرش را  بالا آورد در صورتش زل زده بود انگار به دنبال چیزی می گشت  یک علامت سوال بزرگ در صورتش نقش بسته بود نسترن از قیافه پسر خنده اش گرفت حتی نتواست خود را کنترل کند.

 به چی می خندید؟

به قیافه شما

پسر کمی جا خورد-چه چیز خنده داری توی قیافه من هست؟

 حالتی که گرفته بودید خنده دار بود انگار توی قیافه من دنبال چیزی می گشتید؟ پسر سرش را تکان داد و گفت نه.  احساس کرد که او را رنجانده است سرش را پایین انداخت و گفت معذرت می خوام من نباید اون طور می خندیدم.

-خودتونو ناراحت نکنید مهم نیست. 

 کم کم داشت کلافه می شد با انگشتان دستش بازی می کرد چند دقیقه ای در سکوت گذشت می خواست زودتر این بازی وشب کسل کننده تمام شود: ببینید آقای ...آقای ...حتی اسم او را نمی دانست

پسر با حالتی مشکوک نگاهش کرد من آرمان هستم آرمان امینی . 

- ببینید آقای امینی ..... نگاهی به او انداخت از حالت نگاهش تعجب کرد : چرا اینطوری به من نگاه می کنید چیزی شده؟

 شما اسم منو نمی دونستید 

 خوب مگه عیبی داره من که تا حالا شمارو ندیدم. 

 یعنی وقتی بهتون گفتن که قراره براتون خواستگار بیاد حتی کنجکاو نشدید اسم طرف رو بدونید؟

نسترن جوابی برای گفتن نداشت- ببینید آقای امینی من مورد مناسبی برای شما نیستم 

 شاید می خواستید برعکس این رو بگید ولی روتون نشد.

اوه اوه چقدر این حاضر جوابه!!! :شاید. 

 شاید نه حتما .:

 هرجور دوست دارید فکر کنید.آرمان دستی به صورتش کشید- ببینید من نیومدم اینجا با هم دعوا کنیم اومدم خواستگاری.

 ولی من قصد ازدواج ندارم. دخترم برای شما قحط نیست. 

 بحث این حرف ها نیست من به شما علاقه دارم. 

 تعجب کرد- توی همین یک ساعتی که این جا بودید به من علاقه پیدا کردید . 

 نه من خیلی وقته که شما رو میشناسم .

 چه طوری؟ چرا من شما رو تا به حال ندیدم .

شما رو توی بیمارستانی  که کار می کنید دیدم خیلی وقته به شما علاقه پیدا کردم .

 شما هیچ چیزی راجع به من نمی دونید . 

 من همه چیز رو درباره شما می دونم .راجع به اون حادثه مشکلی که براتون پیش اومده همه چیز رو می دونم .ولی مهم نیست من به شما علاقه دارم فقط از شما یک چیز می خوام . نسترن با حالت استفهام نگاهش کرد

به من جواب رد ندید.

 روی میز ناهار خوری نشسته بود آرام آرام اشک می ریخت آلبوم عکس های عروسی اش را نگاه می کرد حرف های آرمان ابراز علاقه هایش را مرور می کرد . نمی توانست او را ببخشد احساس می کرد خرد شده است . شخصیت و غرورش له شدند وقتی دختر عمه آرمان بعد از سه سال رو به روی او ایستاد و با نفرت تمام به او گفت که آرمان را دوست داشته و آرمان نیز عاشقانه او را می پرستیده و آرمان فقط به خاطر آرام کردن وجدان خود با او ازدواج کرده و به دروغ گفته که به او علاقه دارد . که آرمان همان پسر بچه ای بوده که باعث شده او به داخل آتش بیفتد و پوست پاهایش بسوزد . سال ها کابوس می دیده ودر نهایت برای آرامش وجدان خود از عشق خود دست کشیده.

 نسترن آلبوم عکس ها را بست نگاهش روی آتش شومینه خشک شد نمی توانست بماندو این حقارت را این ترحم را تحمل کند رو به رو ی شومینه نشت عکس ها را یکی یکی بیرون آورد و به داخل شومینه انداخت خودش و آرمان در آتش می سوختن از این کار خوشش آمد - من که قبلا سوختم آب از سرم گذشته حالا تو بسوز آرمان خان

باید می رفت نمی توانست بماند و به مردی اعتماد کند که هیچ علاقه ای به او نداشت از کجا معلوم که تا به حال زن نگرفته باشد شاید همین یاسمن مجبور شده با او زندگی مخفی داشته باشد و حالا جانش به لبش رسیده که آمده و این حرف ها را به او زده این افکار دیوانه اش کرده بود چمدان هایش را که بست ماژیکی از داخل کشو بیرون آورد وروی آینه نوشت : دیدار به قیامت آرمان خان .

قبل از رفتن نسترن آرمان سراسیمه از راه رسید پریشان و آشفته بود نگاهش روی چمدانی که در دستان نسترن بود ثابت ماند

کجا؟ نسترن به گفتن یک جمله اکتفا کرد- به خاطر دروغ هایی که به من گفتی نمی بخشمت.

آرمان دستی به صورتش کشید: کدام دروغ ؟ نسترن به حالت تمسخر گفت: عشق دیرینه ات آمد و همه چیز رو لو داد.  آرمان عصبانی طول و عرض سالن را طی می کرد عصبانی برگشت به طرف نسترن و گفت: تو حق نداری پا تو از این در بزاری بیرون. نسترن دیگر حالش از حرف های آرمان به هم می خورد : بس کن این بازی مسخره رو .این بازی همان شب اول باید تمام می شد . همان شب که به خواستگاری امدی اما تو نامرد تر از آنی که فکرش را می کردم سه سال با من بازی کردی و باز هم قصد ادامه بازی داری تو آزادی می توانی بروی و با یاسمن جانت زندگی کنی فقط دست از سر من بردار.

 هر چی بین من و یاسمن بود همان سه سال پیش تمام شد حرفهای من همان روز های اول دروغ بود ولی حالا نه . حالا واقعا تو رو دوست دارم .

آرمان تمام تلاشش را کرد تا نسترن حرف هایش را باور کندو او را تنها نگزارد حتی خانه و محل کارش را عوض کرد با فامیل قطع رابطه کرد تا دیگر یاسمن نتواند به سراغ آن ها بیاید اما نسترن تا آخر عمرش در شک و دودلی ماند.

پی نوشت: آخر داستان به نظر خودم خیلی لوس تمام شد در واقع باید همان جایی که نسترن روی آینه نوشت دیدار به قیامت تموم می شد.